«حدیث سرو» روایتی داستانی از زندگی جذاب علامه طباطبایی است. 

عبدالرسول گلبن کارگردان این اثر گفت: وقتی راش‌های این مستند را دیدم، به وجد آمدم و احساس كردم كه می‌تواند به كار خوبی تبدیل شود. «حدیث سرو» كاری كامل و قابل توجه است كه از لحاظ هنری اثری تاثیرگذار محسوب می‌شود.

 وی با بیان این كه «حدیث سرو» از كودكی تا رحلت علامه طباطبایی را در قالب مستند - داستانی به تصویر می‌كشد، گفت: اگر این مستند در ساعت مناسبی روی آنتن برود، قشرهای مختلف از آن استقبال می‌كنند، چرا كه زندگی این شخصیت بزرگ به گونه‌یی بسیار جذاب به تصویر كشیده شده است.
در آن وقایعی را می‌بینیم كه بیننده تصور رخ دادن آن را برای علامه طباطبایی نمی‌كند. مثلا هنگام حمله‌ی عده ای به خانه‌ی ایشان، علامه اسلحه به دست می‌گیرد و از خانواده‌ی خود دفاع می‌كند.
 در این مستند «محمدعلی مشكین‌فام» و «ابوالقاسم پورشكیبایی» به ترتیب جوانی، میانسالی و پیری علامه طباطبایی را بازی می‌كنند.
عبدالرسول گلبن، كارگردان و عبدالكریم عرشی، تهیه‌كننده وایرج عاشوری تصویربردار مجموعه «حدیث سرو» است.

 مجموعه حدیث سرو به کوشش دوستان وعلاقمندان مرجع عالیقدر حضرت آیت الله سید علی محمد دستغیب ساخته ودر حال پخش می باشد. این مجموعه به شرح حال عارف بی بدیل حضرت آیت الله سید علی قاضی می پردازد.نکته ای که در این مجموعه به چشم می خورد استفاده از حجره های سنتی می باشد که حال وهوای محل تدریس آیت الله قاضی را تداعی می کند. بیشتر بازیگران این مجموعه از طلاب حضرت آیت الله دستغیب هستند که به ایفای نقش مشغول می باشند. نام این مجموعه برگرفته از کتاب حدیث سرو عارف بالله حضرت آیت الله العظمی نجابت می باشد  یکی از قسمتهای این کتاب در انتهای متن آمده است.

عنوان برنامه های موجود در مجموعه مستند حدیث سرو:

نگاهی به زندگی و آثار علامه طباطبایی:
برنامه اول: رویش نیلوفر در سنگلاخ
برنامه دوم: قدم زدن در خار مغیلان
برنامه سوم: خورشید خاک
برنامه چهارم: نقشی نو در انداختن
برنامه پنجم: بر آستانه دروازه تمدن جهانی
برنامه ششم: از آن دست که می پروردم می رویم
برنامه هفتم: چمن آرایی هست

مروری کوتاه بر زندگی و سلوک:
مردی از ملکوت: شرح حال میرزا جواد آقا ملکی تبریزی
حکیم اصحاب: شرح حال آیت الله شیخ محمد بهاری
کیمیاگر: شرح حال آخوند ملا حسینقلی همدانی

سید اجل، نادره دهر، عارف کامل، استاد بی بدیل اخلاق و معرفت، آیت ربانی میرزا علی آقای قاضی: (نگاهی به زندگی و آثار آیت الله سید علی قاضی)
برنامه اول: ستاره ای بدرخشید
برنامه دوم: اندک اندک جمع مستان می رسند
برنامه چهارم: مجلس انس
برنامه پنجم: جان آگاه
برنامه ششم: غبار ره بنشان
برنامه هفتم: غبار آخر شد

نگاهی به زندگی و آثار آیت الله شیخ عباس قوچانی
برنامه هشتم: وصی در طریقت
برنامه نهم: دست از طلب ندارم

هدیه خرید مجموعه مستند حدیث سرو: مجموعه مستند آیت الله امینی (برکه)
مجموعه مستند حدیث سرو با کیفیت بسیار عالی، قابل پخش در کامپیوتر و دستگاه های دی وی دی پلیر خانگی موجود است.

بسم الله الرحمن الرحیم

ساقى حديث سرو و گل و لاله مى‏رود

اين بحث با ثلاثه غسّاله مى‏رود

در كلمات خواجه، صدى هشتاد ساقى كه استعمال مى‏فرمايد آقا اميرالمؤمنين‏عليه السلام هستند. صدى بيست استادش است. ساقى آن مرد محترمى كه با او رفاقت دارد مقصودش استادش است، براى اينكه دارد طرح مسأله مى‏كند؛ دارد مطلب را توضيح مى‏دهد. مى‏گويد در مفكّره من آرزوى استقامت در خداپرستى است. سرو را تشبيه فرموده براى استقامت.

 مى‏گويد: جناب ساقى، آرزوى استقامت در راه خداپرستى را دارم. سرو را در لسان ايشان نوعاً و در لسان بعض آقايان ديگر نشانه استقامت كنايه از استقامت است. ساقى آرزو دارم در راه خداپرستى مستقيم بمانم نه اينكه خداى نكرده كج و معوج و خودپرست بشوم. اوّلاً آرزو دارم مستقيم بمانم در راه خداپرستى، ثانياً در اثر استقامت و عنايت پروردگار به حالت اول باقى نمانم. به حالت غنچگى باقى نمانم. روحم از جمود و از جهل يك خورده بيايد بيرون. از حالت غنچگى تبديل بشود به حالت گلى. سرو و گل مرتبه دوم سالك است كه از آن بساطت و از آن فشار جهل و فشار تقليد مى‏آيد بيرون. يك انبساطى در روحش پيدا مى‏شود. يعنى قيد و تقيّد و تقليد خيلى از او كم مى‏شود. تقليد نه در احكام، تقليد در معارف. آرزوى استقامت را دارم، آرزوى انشراح از حالت غنچگى به حالت گلى دارم. آرزو دارم روحم تحقيقاً آثار ربوبى را به نحو ايجاب جزئى يا ايجاب كلّى بيابد. از حالت تقليدى بالاتر بيايم. علاوه آرزو دارم در حالت گلى نيز نمانم بلكه شعله عشق مرا جذب بكند. از حالت گلى تبديل بشوم به لاله. لاله آن گل شقايق است كه ميان گندمها نوعاً پيدا مى شود و قرمز است و دائماً هم پيدا نمى‏شود. در فصل خاصّى پيدا مى شود. از حالت گلى آرزويم اين است كه علاوه از استقامت و علاوه از انشراح مجذوب منعم خودم واقع بشوم. مجذوب ارباب خودم واقع بشوم كه علاوه از انشراح عاشقش بشوم. عاشق منعم حقيقى، يا واسطه منعم كه ساقى باشد.

اين در مفكّره من خَلَجان دارد. آرزوى اين سه مسأله را دارم. جواب مى‏دهد ساقى: «اين بحث با ثلاثه غسّاله مى‏رود».

يعنى حتماً شخص بايد از نجاست التفات به غير بيايد بيرون. نفس التفات به اسباب يك نجاستى مى‏آورد از اين وهله طهارت برايش پيدا بشود. يعنى تا نظر به اسباب است، تا نظر به رفيق است، تا نظر به همسايه، تا نظر به بانك و چك و اين حرفهاست، هنوز طهارت حاصل نشده. وقتى كه به نحو ايجاب جزئى در مفكّره وارد شده باشد كه والله قسم مسبّب تمام اسباب خداست، اين طهارت مرتبه اولى نصيبش شده و در مرتبه ثانيه يك مقدار زيادى نفس رو برگرداند از سبب.

 لامحاله پشت سرش گل است، پشت سرش تحقيقاً نور خداست، از نفس كه شخص روبرگرداند و ايمان جزئى هم به خدا دارد رو به خدا آورده تحقيقاً طهارت دوم كه اتّصاف به اوصاف پروردگار عالم داشته باشم نه فقط طاهر باشم يعنى سبب‏بين نيستم. حالا علاوه از اينكه سبب‏بين نباشم، علاوه كه طاهر باشم از شرك، يعنى التفات بغير نداشته باشم، علاوه متّصف هم بشوم به اوصاف ربوبى. كَرمَم حقيقى باشد نه تكرّم باشد، عفوم حقيقى باشد نه تعفّوّ باشد، علمم حقيقى باشد نه تعلّم و تصنّع باشد، حبّم حقيقى بشود نه تحبّب بشود، حلمم حقيقى بشود نه تحلّم بشود، يعنى راستى راستى همان جورى كه منعم افراد و اشخاص متّصف به حقيقت كرم است، يعنى حقيقت كرم يعنى خدا، حقيقت علم يعنى خدا، همين شخص تقاضا مى‏كند به نحو ايجاب جزئى در اين اوصاف رايگان بشوم. خدايا، ساقى مى‏گويد كه بايد سعى بكنى كه متّصف بشوى لااقل به دو صفت از اوصاف پروردگار.

 راستى راستى عفوّ بشوى، راستى راستى كريم بشوى، راستى راستى از تكرّم بيايى بيرون. بخل در مرتبه اولى ازاله شده، در مرتبه ثانيه بخل كه نيست نيست تكرّم هم نيست، بلكه كرم است. غضب كه نيست مال مرتبه اولى است، تحلّم هم نيست، بلكه حلم حقيقى است. راستى راستى همان جورى كه خداى اجلّ عالى حليم است اين شخص هم به نحو ايجاب جزئى حليم بشود. پس از اوصاف پروردگار به نحو ايجاب جزئى، لازم هم نيست ايجاب كلى باشد، در اثر سعيش و طلب از خدايش غسّاله سومى كه فناء شخص است اعمّ از فناء در اسم، فناء در صفت، فنا در ذات، فناء در فعل هر چيزى كه دستش بيايد برد كرده. يعنى راستى راستى اين آقا غير از كرم چيزى نمى‏فهمد، راستى راستى اين آقا غير از علم چيزى نمى‏فهمد، راستى راستى غير از حب چيزى نمى فهمد. ديگر اطاله سخن نمى كند به خطابه و وعظ و اندرز و مقدمه چينى و قياس راه انداختن.

 راستى راستى مى‏رود طرف صفت پروردگار به نحوى كه فرودگاهش علم است، فرودگاهش حلم است، فرودگاهش عفو است، فرودگاهش حبّ است و هكذا در مرتبه ثالثه يواش يواش آقاى كريم به هيچ نحو خودش را نمى‏بيند. كرم از او صادر مى‏شود اطمينان دارد كرم خدا است. من در كار نمى بيند. دانش از او صادر مى‏شود وليكن خودش را در بين نمى‏بيند، يعنى بين خودش و خداى خودش انّيتِ خودش كه محترم است، يعنى عالم قطعى است، حليم قطعى است لكن در عين حالى كه حليم است شخص او هنوز هستش. لذا حضرت (خدا رحمتش كند) امام خمينى فرمودند و بسيار صحيح و باجا فرمودند «العلم حجاب الاكبر». نه علم تنها حجاب اكبر است، الحلم هم حجاب الاكبر، الكرم هم حجاب الاكبر. تمام اوصاف، نه كه فقط علم اين جور است. چون هر يك از اين اوصاف موصوف مى‏خواهند مادامى كه موصوف شخص است باز هنوز هتسش. آرزويش وقتى محقّق مى‏شود كه راستى راستى كرم از او صادر شود و خودش در كار نباشد ولو باز به نحو ايجاب جزئى مقدارى از آن مانده است، ولى كرم از روى روح كه پروردگار عالم به او عطا كرده كريم است. علم او از روح عطاء پروردگار است. علم مى‏آيد بيرون، يواش يواش خودش، نك و نيشت خودش، استغفر الله انتقام‏جوئى خودش در كار نيست، به كلى از بين رفته.

 از حضرت صادق‏عليه السلام نقل شده كه فرمودند:

 «كَرَّرْتُها حَتّى سَمِعْتُ مِنْ قائِلِها».

 «آنقدر مكرّر كردم كلمه طيّبه ايّاك نعبد و ايّاك نستعين را كه از خود خدا شنيدم».

 يعنى از حضرت رب العزّة مى شنوند نه از خودشان.